"Brud" Irvine Welsh

Opis:

Zdecydowanie nie jest to książka dla wrażliwców.

Bruce Robertson, detektyw edynburskiej policji, został okrzyknięty przez krytykę najgorszą kreaturą literacką od czasów Patricka Batemana, bohatera "American Psycho".

To kliniczny przypadek czystego drania, dla którego nie ma takiego świństwa, jakiego by bezinteresownie nie popełnił. Trawiony wieczną furią, brnie przez przydzieloną mu sprawę zabójstwa na tle rasowym, traktując nienawiść jak niezbędne do życia pożywienie. Dręczony przez chorobę i pasożyta, osaczony przez własne fobie i obsesje, daje się nieść wirowi wydarzeń, na którego dnie tkwi szaleństwo w czystej postaci.

Mroczna, odrażająca, momentami w obrzydliwy sposób zabawna historia o nienawiści, mizantropii oraz dręczeniu wszystkiego i wszystkich dookoła.

(źródło: replika.eu)

Zdecydowanie nie należę do wrażliwców. Horrory łykam w każdej postaci, niezależnie od stopnia ich obrzydliwości, potworności i mroczności. A "Brud" mnie zwyczajnie zniesmaczył i... zmęczył. 

Książkę polecił mi znajomy, który widocznie lubi nieco inny typ literatury. To było moje pierwsze spotkanie z autorem i chyba nie byłam na nie odpowiednio przygotowana. Długo zastanawiałam się co napisać o "Brudzie". Cały czas miałam w głowie jedno zdanie, doskonale podsumowujące całość - monologi tasiemca, którego posiada główny bohater, są najciekawsze z całej książki! Niestety nie było ich wystarczająco dużo. Całość męczyłam ponad miesiąc, chyba trochę sadomasochistycznie, bo mogłam ją odłożyć po 50 stronach i wziąć się za coś ciekawszego. 

Na początku byłam ciekawa jak rozwinie się cała historia. Problem w tym, że tam naprawdę się nic nie dzieje. Wieje nudą, która po dłuższym czasie sprawia, że myślami błądzi się gdzieś daleko. Głównym zamierzeniem autora było chyba obrzydzenie czytelnika, osobiście nie polecam lektury "Brudu" podczas spożywania posiłków. Bruce, wiecznie śmierdzący, niedomyty detektyw rasista niespecjalnie wzbudza sympatię. Ale chyba najgorsze były sceny seksu z takim typem. Generalnie jest to książka, która nic nie wnosi, obrzydza, nudzi i dla mnie nie była zabawna w żadnym momencie. Chyba po prostu taki typ humoru niespecjalnie do mnie trafia. Porównywanie Bruce'a do bohatera "American Psycho" jest dla tego drugiego bardzo krzywdzące! Choćbym chciała, nie potrafię w żaden sposób zachęcić Was do lektury! Ciężko jest mi również określić typ potencjalnego odbiorcy takiej literatury. Z pewnością jest to kwestia gustu, widziałam również pozytywne recenzje. Jestem bardzo ciekawa czy ktoś z Was czytał i jakie ma odczucia po lekturze. Jak dla mnie to była najsłabsza z przeczytanych w tym roku książek.

Fragment książki dostępny na stronie wydawnictwa: tutaj

Ocena:

3/6

Dane techniczne:

Tytuł oryginału: Filth

Wydawnictwo: Replika

Data wydania: 14 października 2014

Liczba stron: 388

Oprawa: miękka + skrzydełka

Wyniki konkursu.

Pierwszy konkurs w historii bloga
Czytelnia z innej bajki

dobiegł końca...

Jestem zaskoczona ilością prac, jaką dostałam! Spodziewałam się kilku zdjęć, a tu nie dosyć, że przyszła ich niesamowita ilość, to jeszcze były naprawdę pomysłowe. Nie oceniałam Waszych zainteresowań (a te macie naprawdę ciekawe!), skupiłam się na samym zdjęciu. Było ciężko, miałam kilka typów i do końca nie wiedziałam kogo nagrodzić. Ostatecznie postanowiłam skonsultować się z domownikami i okazało się, że każdy z nas wśród faworytów wskazywał na to zdjęcie.

Niniejszym ogłaszam, że "Harpia" wędruje do... Anety, autorki tego oto zdjęcia: 

Trzy największe pasje Anety, to:

*pisanie tradycyjnych listów

*czytanie książek

*rysowanie

Gratuluję wygranej, bardzo proszę o kontakt mailowy. :)

A pozostałym uczestnikom dziękuję za udział i możliwość poznania Waszych pasji...

"Magiczne dwudziestolecie" Przemysław Semczuk

 

Opis: 

Książka jest ilustrowanym reportażem historycznym opisującym klimat rozkwitu i mody na spirytyzm oraz zjawiska paranormalne w II RP. Spirytyzm dotarł do Polski dość szybko, jeszcze w połowie XIX w. Ale prawdziwy rozkwit wszelkich dziedzin magicznych nazywanych okultyzmem, parapsychiką, parapsychologią, spirytyzmem, ezoteryzmem czy teozofią, nastąpił w okresie II Rzeczpospolitej.
Z dnia na dzień rosła sława medium, ludzi obdarzonych zdolnością nawiązywania kontaktu z duchami. Seanse spirytystyczne organizowano w salonach wyższych sfer. Brali w nich udział intelektualiści, pisarze, malarze, naukowcy, lekarze, prawnicy, wojskowi, szlachta, a nawet sam prezydent Mościcki i marszałek Piłsudski. Są to historie czasem dramatyczne, pełne trwogi i szokujących opisów. Innym razem dość zabawne i naiwne.

(źródło: Dom Wydawniczy PWN)

Tym razem nie czytałam opinii na blogach, ani nie polecił mi jej nikt ze znajomych. "Magiczne dwudziestolecie" wpadło mi w oko podczas wizyty w księgarni. Wystarczy zajrzeć do książki, a wydanie zachwyci każdego mola książkowego. Później jest już tylko lepiej...

Nieczęsto zdarza mi się sięgać po literaturę faktu, jeśli już, zwykle są to wspomnienia i dotyczą głównie okresu wojennego. Tym razem tematyka tak bardzo mnie zaintrygowała, że postanowiłam się w nią zagłębić i absolutnie nie żałuję. Na samym początku chciałam zaznaczyć chyba najważniejszą rzecz! Chylę czoła przed autorem bo musiał spędzić bardzo dużo czasu aby dotrzeć do materiałów źródłowych, przejrzeć je, posegregować i wybrać to, co najistotniejsze. Praca, którą w to włożył zaowocowała doskonale opracowanym zagadnieniem w fantastycznej oprawie. To idealny pomysł na prezent! 

Zjawiska nadprzyrodzone to naprawdę ciekawy temat. Autor skupił się zarówno na konkretnych zagadnieniach, takich jak spirytyści, grafologia, jasnowidzenie czy malarstwo transowe, jak i na poszczególnych osobach. Znajdziemy tu historie osób, które faktycznie posiadały dar oraz takich, które posiadały niezły talent aktorski. Oprócz poważnych faktów historycznych, autor zamieścił także zabawne anegdoty. 

 

"Hejnał ogłaszał także rewelacje o otwarciu w Stanach Zjednoczonych szkoły języka angielskiego dla duchów. Tamtejsi spirytyści mieli bowiem tak wielkie kłopoty w porozumiewaniu się z duchami Indian, że zaproponowali kilku zmarłym pisarzom, by ci zaczęli nauczać języka. Na efekty nie trzeba było długo czekać, duch starego wodza indiańskiego tak się podciągnął w angielskim, że można było swobodnie z nim konwersować."

Kilka stron poświęcił przesądom i przyznam szczerze, że o większości nie miałam pojęcia! Wiele takich "smaczków" znajdziemy w "Magicznym dwudziestoleciu". Biografie również nie zawierają jedynie suchych faktów, ale zostały przedstawione tak, aby zainteresować czytelnika. Chcecie wiedzieć co wspólnego z duchami miał Józef Piłsudski? Koniecznie zajrzyjcie do książki!

Tak naprawdę to ciężko się przyczepić do czegokolwiek! Kiedy wzięłam po raz pierwszy książkę do ręki zaskoczyła mnie jej cena. Pomyślałam, że nie będzie miała wielu nabywców. Później otworzyłam ją i zaskoczyło mnie piękne wydanie. Natomiast po skończonej lekturze, kiedy uświadomiłam sobie ile pracy włożył w nią autor, cena przestała aż tak dziwić. Sprawdziłam w internecie, można trafić na naprawdę atrakcyjne promocje. Jak już wcześniej pisałam, będzie idealnym prezentem dla każdego. 

Na koniec chciałam jeszcze wspomnieć o samym wydaniu. Książka posiada twardą oprawę i śliski albumowy papier. Autor zamieścił tu nie tylko fotografie opisywanych postaci, ale także broszury, fragmenty artykułów czy zdjęcia z seansów - czasem udowadniające prawdziwe zdolności medium, a czasem demaskujące oszustwo. Oto kilka przykładowych stron:

 

Ta książka zachęciła mnie do częstszego sięgania po reportaże. A czytanie tak pięknego wydania to sama przyjemność!


Ocena:
5+/6

Dane techniczne:
Wydawnictwo: PWN
Data wydania: 10 listopada 2014
Liczba stron: 320
Oprawa: twarda
 

"Już czas" Jodi Picoult

Opis:

Od ponad dziesięciu lat Jenny Metcalf nie może przestać myśleć o swojej matce, Alice, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Jenny nie chce uwierzyć, że została porzucona, więc uparcie tropi matkę w Internecie i przegląda jej stare pamiętniki. Alice była badaczką słoni i pisała głównie o nich, ale Jenny ma nadzieję, że zapiski kryją wskazówki co do miejsca pobytu matki.
Niestrudzona w poszukiwaniach, zyskuje dwoje nieoczekiwanych sprzymierzeńców. Pierwszym jest Serenity Jones, jasnowidzka, która wsławiła się odnajdywaniem zaginionych osób – a następnie zwątpiła w swój dar. Drugi to Virgil Stanhope, zgryźliwy prywatny detektyw, który niegdyś prowadził sprawę zaginięcia Alice oraz dziwnej, być może powiązanej z nim śmierci jednego z jej współpracowników. I gdy wspólnymi siłami dążą do odkrycia prawdy, uświadamiają sobie, że zadając trudne pytania, staną w obliczu jeszcze trudniejszych odpowiedzi.
Czy więź łącząca matkę i córkę może być silniejsza niż śmierć? Czy świat, który poznajemy za pomocą zmysłów, to jedyna rzeczywistość, jakiej możemy doświadczyć? 

(źródło: Prószyński i S-ka)

Przeczytałam wszystkie książki Jodi Picoult, jakie zostały wydane w Polsce. Na autorkę trafiłam przypadkiem, szukając czegoś ciekawego w bibliotece. Jeśli dobrze pamiętam były to "Czarownice z Salem Falls". Książka mi się spodobała, kupiłam ją, a później postanowiłam poszukać innych tytułów. I tak znalazłam jedną z moich ulubionych autorek. Ciężko przypisać jej powieści do jednego gatunku. Mamy tu trochę obyczaju, dramatu, thrillera czy kryminału. Zawsze jest za to jakaś niewyjaśniona tajemnica i dylemat moralny przed którym stają bohaterowie. Jedno jest pewne - ciężko się oderwać od lektury. A dla tych, którzy nie znają autorki: jeśli zaczniecie swoją przygodę z jej powieściami, na pewno sięgniecie po kolejne. Często widzę na forach lub grupach zrzeszających mole książkowe, pytania o kolejne tytuły warte uwagi. Jak dla mnie najlepszą książką jest "To, co zostało", chociaż różni się nieco od pozostałych. Niemniej zrobiła na mnie piorunujące wrażenie! "Czarownice z Salem Falls" przypadną do gustu również nastolatkom, ponieważ w takim wieku są bohaterki powieści. Najmniej podobała mi się "Jak z obrazka", sama opowieść była wciągająca, tutaj nie mam jej nic do zarzucenia, ale bohaterowie i ich zachowanie, było wyjątkowo irytujące. Jodi napisała również książkę wspólnie ze swoją córką Samanthą van Leer. "Z innej bajki" to propozycja dla młodszych czytelników. W sam raz aby wcześnie zacząć swoją przygodę z autorką.

"Już czas" została wydana pod patronatem klubu Kobiety to czytają. Odbyła się o niej burzliwa dyskusja, bo książka ma zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Kiedy pojawiły się pierwsze recenzje byłam zaskoczona. Wiele osób uznało ją za najsłabszą w dorobku autorki. Oczywiście musiałam sama wyrobić sobie opinię. Moim zdaniem nie jest zła, ale za to bardzo nierówna. Całość została podzielona jakby na dwa wątki, które wzajemnie się przeplatają - główną fabułę, oraz obserwacje słoni, którym oddawała się jedna z bohaterek. Ta druga część jest naprawdę imponująca jeśli chodzi o fakty - autorka musiała włożyć mnóstwo pracy, oraz poświęcić wiele godzin, aby dowiedzieć się tylu szczegółów. Ale... Ja osobiście po pewnym czasie zaczęłam się nudzić. Zdarzało mi się przenieść myślami gdzieś indziej. Interesujące okazały się opisy zwyczajów słoni, ale zagłębianie się w ich psychikę, odczucia, a nawet czysto biologiczne fakty, zwyczajnie mnie przerosły. Tyle minusów. Główny wątek w niczym nie ustępuję tym z poprzednich powieści. Jest intrygujący, wciągający, momentami zabawny. Jak najszybciej chcemy dowiedzieć się co będzie dalej. Całość została podzielona na konkretne osoby, jest to zabieg często stosowany przez autorkę. Mamy również wspomnienia zaginionej matki. Jednak finału całej historii chyba nikt by się nie domyślił, jeśli tak, to chylę czoła! Zaskakujące, szokujące i zupełnie nieprzewidywalne. Dzięki niemu ocena całej powieści wzrosła jeszcze bardziej. Ale z tego co czytałam, nie wszystkim przypadło ono do gustu. Więcej nie zdradzę, przekonajcie się sami.

Jedno jest pewne - Jodi pisze powieści, które można brać w ciemno. Jeśli ktoś jeszcze nie miał okazji czytać żadnej z nich, to naprawdę polecam. 

A jeśli macie ochotę podyskutować o dobrych książkach, to zapraszam do klubu Kobiety to czytają - dyskusje do późnych godzin nocnych gwarantowane! :)

Filmik, w którym książkę poleca ambasadorka klubu, Magda Kumorek, oraz fragment powieści znajdziecie na stronie wydawnictwa: tutaj

Ocena:

5+/6

Dane techniczne:

Tytuł oryginału: The Leaving Time

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Data wydania: 21.10.2014

Liczba stron: 512

Oprawa: miękka

"Skrawki błękitu" Lois Lowry

 Opis:

„Bądź dumna ze swego bólu”, powiedziała matka. „Jesteś silniejsza od tych, którzy go nie zaznali”.

Kiedy Kira, utalentowana dziewczynka z okaleczoną nogą, zostaje sierotą, musi walczyć o przetrwanie w brutalnej, prymitywnej społeczności, zaślepionej własnymi uprzedzeniami. Według mieszkańców wioski jest leniwa i bezużyteczna – najlepiej byłoby, jak wcześniej innych, porzucić ją na żer dzikich bestii…

Ocalona od pewnej śmierci przez Radę Opiekunów, która pragnie wykorzystać jej mistyczny talent, Kira stopniowo odkrywa, że ratunek ma swoją cenę i wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Gdy powoli odkrywa mroczne sekrety swojego świata, zaczyna pojmować, że duma z przeżytego bólu nie wystarczy – teraz musi odnaleźć w sobie siłę, by zakwestionować fundamenty całej społeczności i po raz pierwszy stawić czoło prawdzie.

(źródło: Galeria książki)

O książce "Dawca" Lois Lowry dowiedziałam się w momencie wejścia do kin filmu na jej podstawie. Nie było innej opcji - najpierw musiałam przeczytać, dopiero obejrzeć. W ten sposób trafiłam na jedną z lepszych książek, z jakimi zetknęłam się w zeszłym roku. Niestety nie udało mi się napisać recenzji, dlatego wspominam o niej przy okazji lektury drugiej części. W zasadzie nie wiem czemu książki te uznawane są za serię. Mamy innych bohaterów, inną rzeczywistość i nie ma żadnego wątku, który by je łączył. Podejrzewam, że wspólnym ogniwem może tu być nastoletni bohater oraz wizja przyszłości, która przerazi niejednego czytelnika. No właśnie! Czy w związku z tym, że bohaterem jest młody człowiek, który dopiero wkracza w dorosłe życie, to i odbiorca powinien być w podobnym wieku? Moim zdaniem niekoniecznie. Oczywiście będzie to fantastyczna lektura dla nastolatków, ale uważam, że ich rodzice spokojnie mogą sięgnąć po książki Lowry.
"Skrawki błękitu" ukazują nam świat, w którym nie ma miejsca dla bezużytecznych ludzi, każdy musi w ten lub inny sposób przysłużyć się społeczeństwu. To powieść o poszukiwaniu własnego miejsca, o przyszłości, której nigdy nie będziemy w stanie zaplanować i zrealizować w 100 %. Społeczność, w jakiej przyszło żyć głównej bohaterce nie jest dla niej łaskawa, ale Kira dzięki swojemu niebywałemu talentowi, dostanie zadanie, które pozwoli jej się wykazać. Nie zdradzę Wam jednak czy historia będzie miała swój happy end... Przekonajcie się sami, naprawdę warto!
Zarówno "Dawca", jak i "Skrawki błękitu" zajmują już honorowe miejsce na moim regale z książkami. Niebawem dołączy do nich "Posłaniec", którego premierę przewidziano na 18.03. Nie mogę się doczekać, kiedy trafi w moje ręce! :)

Ocena:
5/6

Dane techniczne:
Tytuł oryginału: "Gathering blue"
Wydawnictwo: Galeria Książki
Data wydania: 19 listopada 2014
Liczba stron: 289
Oprawa: miękka

"Oblicza grozy"

Opis:

Horror ma wiele obliczy. Mogą one wzbudzić niepokój, lęk, obrzydzenie, zdziwienie, nierzadko mogą też rozbawić. Niniejsza książka to niezwykle bogaty przekrój konwencji grozy. Zawiera premierowe opowiadania najbardziej znanych polskich autorów gatunku, takich jak Dawid Kain, Krzysztof Maciejewski, Robert Cichowlas, Łukasz Radecki (i wielu innych!), którzy udowadniają, że żadna twarz horroru nie jest im straszna. Przeczytacie historie z rodzaju gore, weird, bizarro, slasher, zombie, horror psychologiczny, animal attack czy ghost story. Gwarantowana różnorodność również jeśli chodzi o formę! Drabble, klasyczne opowiadanie, nowela – zero ograniczeń! A na dokładkę przygotujcie się na niepublikowane wcześniej w Polsce opowiadanie mistrza światowej grozy - Grahama Mastertona! 

Mamy świetnych polskich autorów! Opowiadania "Oblicza grozy" jedynie utwierdziły mnie w tym przekonaniu. Replika wydaje zbiory, na które warto zwrócić uwagę! Podczas lektury poznałam nowe nazwiska i już teraz wiem, że sięgnę po inne ich dzieła. Oczywiście, jak to z opowiadaniami bywa - są lepsze i gorsze. Nie ma sensu abym skupiała się na każdym z nich. W sumie mamy 18 pisarzy, z czego tylko dwie reprezentantki płci pięknej, oraz samego mistrza - Grahama Mastertona. Jego tekst jest jedynym niepolskojęzycznym w całym zbiorze. I muszę przyznać, że tym razem miał on ogromną konkurencję! Inne opowiadania zrobiły na mnie większe wrażenie. Kogo by tu pochwalić? :)
Już pierwsze opowiadanie - "Huda" Jacka M. Rostockiego - zapada w pamięć i daje nadzieję na mile spędzony wieczór w doborowym towarzystwie. Oczywiście nie polecam czytania horrorów kiedy spędzamy samotny wieczór w domu z trzeszczącą podłogą i wiatrem hulającym za oknem. No chyba, że ktoś lubi się bać... ;)
Dzięki "Vade-macum" Łukasza Radeckiego poznałam nowego autora, którego nazwiska nie podał, jednak przekazał w tekście kilka wskazówek. "Zombie love" Karoliny Kaczkowskiej zszokowało mnie, pewnie zgodnie z założeniem, jednak po dokładniejszym przemyśleniu stwierdziłam, że jestem na nie. Nawet podsunęłam je mojej drugiej połówce i on również stwierdził, że nie widzi sensu pisania czegoś takiego... Osobiście żałuję, że nie zastąpiono go jakimś innym tekstem, który trzymałby poziom pozostałych. Za to jednym z najlepszych opowiadań jest "Armia ocalenia" Roberta Cichowlas - niezwykła wizja świata opanowanego przez dinozaury. Kiedyś je uwielbiałam, jak widać pozostał gdzieś sentyment do tych wielkich gadów. "Rozumiesz, skarbeńku" Tomasza Siwiec odwołuje się do nieco innego pojęcia strachu, ale przez swój realizm, wydaje się jednym z najbardziej przerażających opowiadań w całym zbiorze. Podobnie w następnym tekście - "Nieczas" Tomasza Czarnego. z zaskakującym zakończeniem. "Miłość zaklęta w kamieniu" Łukasza Henela również zapadła mi w pamięć. Autor stworzył świetną historię, od której nie można się oderwać. Głównym bohaterem jest ksiądz, podobnie jak w kolejnym opowiadaniu - "Twoje martwe skronie" Jacka Piekiełko. To kolejny tekst, który warto wyróżnić. Jak widać, chwalę większość autorów, może po prostu powinnam napisać, że warto sięgnąć po "Oblicza grozy"? :) Chciałabym jednak zwrócić uwagę na teksty, które szczególnie zwróciły moją uwagę. A dalej wciąż na najwyższym poziomie... "Klatka" Michała Stonawskiego jest nieco zakręcona i trzeba uważnie czytać, aby się nie pogubić. "ŻyczeNIE" Krzysztofa T. Dąbrowskiego sprawiło, że płakałam ze śmiechu! Jak ja uwielbiam taki rodzaj humoru! Coś wspaniałego... Chcę więcej! Następne opowiadanie - "Adam i Ewa" Sylwii Błach, to jedna z przyczyn, dla których sięgnęłam w ogóle po "Oblicza grozy". Sylwia to sympatyczna młoda pisarka, z której twórczością zapoznałam się przy okazji lektury "Bo śmierć to dopiero początek". Byłam bardzo ciekawa jej opowiadania. I nie zawiodłam się. Ale zastanawia mnie fakt, że dwa najbardziej perwersyjne opowiadania wyszły spod pióra kobiet! :) Zwieńczeniem zbioru jest wspomniana wcześniej "Noc Wendigo" samego Grahama Mastertona. Nie będę się rozwodzić - tekst nie przypadł mi do gustu. Ale wyjątkowo mnie to cieszy bo nasi autorzy okazali się znakomici. Oby tak dalej!

Ocena:
5/6

Dane techniczne:
Wydawnictwo: Replika
Data wydania: 8 października 2014
Liczba stron: 352
Oprawa: miękka