"Gorące krzesła" Arne Dahl

Opis:

Muzyka przestaje grać

Kto zostanie bez krzesła – umiera

Detektywi Opcopu – specjalnej jednostki Europolu z Hagi – z Paulem Hjelmem na czele muszą wyjaśnić nietypową sprawę i powiązać ze sobą jej makabryczne wątki. W różnych częściach Europy dochodzi do nagłych i zaskakujących zgonów. Na światło dzienne wychodzą przerażające eksperymenty na ludziach prowadzone w imię nauki. Przetrzymywani na wyspie ludzie z głodu zaczynają zjadać się nawzajem.

Paulowi w śledztwie pomagają policjanci z całej Europy, między innymi Marek Kowalewski – warszawski gliniarz od papierkowej roboty, który zwalczał przestępczość gospodarczą w Europie Wschodniej.

(źródło: wydawca)

Wyobraźcie sobie grupę ludzi, w której każdy pochodzi z innej części świata i reprezentuje zupełnie odmienną kulturę. Ciężko byłoby im znaleźć wspólny język (dosłownie i w przenośni), czy tematy do rozmowy. No chyba, że ta grupa to specjalna jednostka policji, zrzeszająca najlepszych funkcjonariuszy z całej Europy. Wtedy język, kultura czy zwyczaje przestają mieć znaczenie. Liczy się cel. Muszą się zjednoczyć, aby powstrzymać wyjątkowo niebezpiecznych i … tajemniczych przestępców.

Arne Dahl, jeden z czołowych autorów kryminałów w Szwecji, ma szerokie grono wiernych czytelników również w Polsce. I właśnie stąd pochodzi jeden z funkcjonariuszy tajnej jednostki OPCOP. Marek Kowalewski to warszawski gliniarz, którego nigdy nie opuszcza poczucie humoru, nawet w obliczu największego zagrożenia!

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora, mimo że „Gorące krzesła” to druga część nowej serii. Skusiła mnie ciekawa fabuła opisana z tyłu książki. I tym razem strzał okazał się celny. Powieść jest wciągająca, a intryga doskonale przemyślana. Nie jest łatwo zorientować się jaki będzie koniec. Zupełnie nie przeszkadzało mi, że nie znam pierwszej części serii. Ta książka to odrębny kryminał, który można czytać samodzielnie. 

Autor zaczął powieść rozdziałem, który niczym trzęsienie ziemi u Hitchcocka, powala czytelnika na łopatki. Mamy wątek wyspy, ludzi na nią wywożonych, kanibalizmu oraz wyjątkowego okrucieństwa. Następnie… wątek się urywa. Długo nie możemy odnaleźć powiązań z resztą fabuły. W końcu do akcji wkraczają policjanci. Same wybitne jednostki. Odważni nawet w obliczu największego zagrożenia. Mimo wszystko obdarzeni ogromnym poczuciem humoru, co nieco rozładowuje całe napięcie związane ze śledztwem. Intryga okazuje się wyjątkowo zawikłana. Kiedy w połowie książki wydaje nam się, że niedługo poznamy finał śledztwa, do akcji wkracza nowy bohater.

Całą recenzję znajdziecie na stronie: Polacy nie gęsi...

Recenzja postała przy współpracy z:

Ocena:

5-/6

Dane techniczne:

Tytuł oryginału: Hela havet stormar

Wydawnictwo: Czarna Owca

Seria: czarna seria

Cykl: Opcop

Data wydania: 3.02.2016

Liczba stron: 512

Oprawa: miękka

Marcowe spotkanie klubu Kobiety To Czytają

Kolejne spotkanie klubu Kobiety To Czytają, które mam przyjemność organizować w Łodzi, już za nami... Tym razem spędziłyśmy czas w bardzo kameralnym gronie, ale za to znalazłyśmy idealne miejsce na dyskusje, kolejne również się tam odbędą.

W marcu postawiłyśmy na polską autorkę i... był to strzał w dziesiątkę! Osobiście uważam, że to jedna z najlepszych książek wydanych pod patronatem klubu.

Jako że jest to powieść wielowątkowa, to i tematów do rozmów nie brakowało. Każdy z bohaterów staje przed trudnym wyborem, który może nieść za sobą nieoczekiwane konsekwencje. W większości przypadków miałyśmy podobne zdanie, chociaż czasem patrzyłyśmy na dany problem pod innym kątem. Bardzo się cieszę, że to właśnie ta książka została wybrana przez klubowiczki!

Nie zwalniamy tempa, 30.04 odbędzie się kolejne spotkanie, na które serdecznie zapraszam wszystkie chętne panie (i nie tylko!). I tym razem dyskutować będziemy o książce naszej rodzimej autorki. Zachęcam do przeczytania "Miasta z lodu" Małgorzaty Wardy i dołączenia do nas! Przyjemne chwile w miłym towarzystwie - gwarantowane! Zawsze dopisuje nam humor i jak na prawdziwe moliki książkowe przystało, nie możemy się nagadać!

Zatem zapraszam:

"Miasto z lodu" Małgorzata Warda

30.04 (sob), godz. 19:00 

Costa Coffee w Manufakturze w Łodzi

Wszystkie szczegóły dotyczące naszego lokalnego klubu oraz kolejnych spotkań znajdziecie w grupie na Facebooku: Łodzianki to czytają

"Dożywocie" Marta Kisiel

Opis:

Siła wyższa bez wątpienia jest kobietą, Pech bez wątpienia mężczyzną, a Licho... licho je tam wie. Poza tym płeć uczulonego na własne pierze anioła stróża z manią czystości to dla Konrada Romańczuka (głównej osoby tego dramatu) bynajmniej nie największy problem.

Z połączonych mocy nadprzyrodzonego trio powstaje bowiem fatum z prawdziwego zdarzenia: klątwa ciekawych czasów. Będzie ona odtąd sprawowała dożywotni nadzór nad każdym krokiem Konrada, świeżo upieczonego spadkobiercy Lichotki, wiekowego domu z upiorną, gotycką wieżyczką rodem z kiepskich filmów grozy, oraz całym dobrodziejstwem inwentarza:

*Nieszczęsną duszą panicza Szczęsnego, seryjnego samobójcy, poety, mistrza całorocznej depresji i haftu krzyżykowego - sztuk 1.

*Mackami szefa kuchni o chrypiącym imieniu, przybyłego wprost z głębin odwiecznego ZUA - sztuk minimum 8.

*Utopcami zawsze nie w tej łazience co trzeba - sztuk 4.

*Najprawdziwszą Zmorą w postaci charakternej kotki - sztuk 1 plus 4 kły i 18 pazurów w pakiecie.

*Wrednym, różowym królikiem, niepozornym omenem straszliwej zagłady - zbiór nieprzeliczalny.

Tylko właściwie kto tu kogo dostał w spadku: Konrad dożywotników czy dożywotnicy Konrada?
(źródło: wydawca)

Sięgając po daną książkę, nigdy nie mamy pewności, czy przypadnie nam do gustu. Możemy przypuszczać, że będzie dobra, jeśli wcześniej czytaliśmy inne dzieła danego autora lub natrafiliśmy na same pozytywne recenzje. Jak wiadomo są gusta i guściki - pozycja, która jednych zachwyci, innych rozczaruje. Jak było w przypadku "Dożywocia"? Wcześniej czytałam "Nomen omen" i bardzo mi się spodobał. Miałam nadzieję, że i tym razem trafię na dobrze napisaną, zabawną powieść. Byłam w błędzie - trafiłam na doskonale napisaną książkę, przy której co chwila wybuchałam głośnym, niekontrolowanym śmiechem. Uważajcie, czytając ją w miejscach publicznych!

Kiedyś wspominałam, że nie jest łatwo napisać recenzję książki, która nie przypadła nam do gustu. W końcu autor włożył w nią dużo pracy, poświęcił swój wolny czas, zbierał materiały i chciałby teraz zebrać owoce tejże pracy. Ale to nic w porównaniu z recenzją książki, która skradła nam serce. No bo jak tu ubrać ładnie w słowa te wszystkie ochy i achy?! A tych nie brakowało podczas lektury "Dożywocia". Do tego łzy płynące z rozbawienia, a później z żalu, że to już koniec…

Ale humor zostawię na sam koniec, bo "Dożywocie" to coś więcej niż dobra zabawa. Na początku warto wspomnieć o języku, gdyż autorka posługiwanie się nim opanowała do perfekcji. Całość czyta się lekko i przyjemnie. Widać, że Pani Marta lubi bawić się słowem. Zdania są dokładnie przemyślane, a niezwykły humor kryje się w każdym akapicie. Doskonałe dialogi, cięte riposty bohaterów, ich wypowiedzi idealnie dopasowane do charakteru postaci, oraz niezwykłe interakcje między nimi - wszystko to dodaje smaku całości i sprawia, że nie można się oderwać od lektury. Autorka zaserwowała nam niezwykłą mieszankę bohaterów, można by rzec, wręcz wybuchową. Pokochacie ich od pierwszych stron. Konrad - centralna postać książki, biorąc pod uwagę okoliczności i towarzystwo w jakim się znalazł, wykazuje niezwykłe wręcz opanowanie. A mamy tu prawdziwy miks - aniołka, który ma uczulenie na własne piórka, Krakena... znaczy Krakersa, utopce buszujące po czystej (do czasu) łazience, wiecznie lamentujące i cierpiące widmo młodego poety oraz krwiożerczego... różowego króliczka! Dobrze, że przy zdrowych zmysłach utrzymuje Konrada przyjaciel domu, który od czasu do czasu zaszczyca go swym towarzystwem. Gorzej, gdy panowie zrobią sobie wieczór przy winku i nie schowają na czas trunku. Pijany duch i anioł... to scena, która długo zostaje w pamięci!

I tu dochodzimy do najważniejszej kwestii, o której już niejednokrotnie wspominałam - humor. Naprawdę nie można przestać się śmiać! Cała książka jest niezwykle zabawna. Nie ma w niej lepszych i gorszych momentów. Zaczynamy i kończymy lekturę z uśmiechem na ustach! Autorka i ja, mamy podobne poczucie humoru. Niektóre scenki były tak absurdalne, że wyobraźnia podsuwała mi niezwykłe obrazy, które w połączeniu z dialogami doprowadzały do ataków śmiechu. Nie jest to jednak żart zwyczajny (by nie napisać prostacki), ale na swój sposób wyszukany.

Mimo iż mamy tu do czynienia z wątkiem nadprzyrodzonym, a nawet z kilkoma, to jednak czytając "Dożywocie", w ogóle nie zwraca się na to uwagi. Przestaje dziwić, że po domu biega kichający anioł, a w piwnicy gotuje... a zresztą, sami się przekonacie! Książkę polecam także tym, którzy do tej pory stawiali na powieści bardziej... realistyczne! Spodoba się zarówno młodzieży (może jednak tej starszej), jak i poważniejszym odbiorcom. Wszak sam bohater to już stateczny mężczyzna po trzydziestce. I cóż, że biega koło niego anioł w sukience i bamboszkach, albo różowy króliczek... Ubolewam tylko nad tym, że książka kończy się zdecydowanie za szybko! Delektujcie się każdym zdaniem, bo to prawdziwa uczta dla czytelniczego umysłu... i poczucia humoru! Sprawdzi się zarówno w pochmurne jesienne i zimowe wieczory, skutecznie lecząc każdą chandrę i depresję, jak i wiosną lub latem podczas wylegiwania się na leżaku.

Usatysfakcjonowani będą również fani grozy i horrorów - mamy tu klimat starego gotyckiego domu, gdzie wszystko trzeszczy, skrzypi i wydaje z siebie przeraźliwe dźwięki (przynajmniej dopóki Konrad nie weźmie się za remont). Bohaterowie również powinni budzić lęk i trwogę. Powinni, bo głównie bawią. Nie sposób ich nie pokochać!

Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę autorki, chociaż muszę przyznać, że poprzeczkę ustawiła sobie niezwykle wysoko!

Recenzja powstała przy współpracy z:

Ocena:

6/6

Dane techniczne:

Wydawnictwo: Uroboros

Data wydania: 30.09.2015

Liczba stron: 347

Oprawa: miękka

"Po drugiej stronie" Rafał Cuprjak

Opis:
O czym jest moja książka? O tym, że maluję obrazy. Tworzę coś z niczego, czyli w pewnym sensie jestem bogiem, ale nie tym z Paktofoniki, i nie Jezusem Chrystusem, nawet nie Zeusem, tylko takim małym bogiem, bożkiem. Kiedy zasypiam, obrazy się budzą, życie w nich toczy się normalnie, tak jak u nas, tam też jedzą, płodzą dzieci, łoją wódę, kłócą się, jarają gandzię. Taki świat wykreowałem.

Usadowiłem go w oddalonej od szlaku samotnej góralskiej chatce, gdzieś na końcu świata, w Bieszczadach, pomiędzy Cisną a Wetliną. To na pierwszy rzut oka zwyczajne schronisko tak naprawdę jest azylem pełnym ludzi uciekających przed wojną, bestialstwem getta, przed krwią na dłoniach, uzależnieniem od cyberseksu, chorą ambicją, wypłukującą z mózgu resztki wolności i zdrowego rozsądku. To miejsce jak magnes przyciąga moich bohaterów, wyławiając ich z różnych czasów i miejsc.

Łączę i mieszam gatunki, romans z kryminałem, horror z erotyką, poezję z fantastyką; przy ciągłym akompaniamencie muzyki, od jazzu i bluesa po brudny i sprzężony punk rock. Zadaję wiele pytań, na które odpowiedź jest zawsze taka sama − Człowiek jest niezniszczalny. Ale czy to dobrze?

Miłej lektury!
Rafał Cuprjak

„Czytelnicy ceniący prozę przełamującą ograniczenia gatunkowe powinni koniecznie sprawdzić, co czai się w Po drugiej stronie”.

Dawid Kain, autor Kotku, jestem w ogniu, Chory, chorszy, trup i Horrorarium

„Po drugiej stronie” to magiczna opowieść. Coś pośredniego między dusznym, niespokojnym snem pijaka, a żydowskim mistycyzmem, coś co wymachuje przed nosem oniryczną tajemnicą, a jednocześnie jest mocne, surowe i namacalnie prawdziwe.
Wciągająca książka.
Podobają mi się bohaterowie – są z prawdziwego mięsa i ciepłej krwi.„

Marcin Jamiołkowski, autor Okupu krwi, Orderu i Kellera

(źródło: wydawca)

Siadając do lektury, tak naprawdę nie wiedziałam o czym jest ta książka. Z opisu nie możemy zbyt wiele wywnioskować, fragment, który oferuje nam wydawca również nie pomógł za bardzo , chyba najbardziej pomocna okazała się... okładka. Przyznaję, że po przeczytaniu pierwszego rozdziału, spodziewałam się czegoś zupełnie innego!

Zaczyna się obiecująco. Młody mężczyzna zostaje znaleziony w pozornie porzuconym samochodzie. Ponieważ lekarze stwierdzają u niego amnezję pourazową, musi zdać się na łaskę innych. Nie pamięta kim jest, jak się nazywa, ani co robił tego feralnego dnia. Żona i dzieci, które odwiedzają go w szpitalu, są dla niego zupełnie obcymi osobami. Bliscy postanawiają przywołać zaginione wspomnienia. I tutaj następuje przeskok do najlepszej moim zdaniem części książki. Poznajemy trojkę bohaterów - parę oraz samotnego mężczyznę. Wszyscy oni wyruszają w góry, aby oderwać się od problemów codziennego życia. Kiedy pogoda nagle zmienia się, stwarzając zagrożenie dla wędrowców, ich drogi przecinają się w pewnym oddalonym od wszelkiej cywilizacji schronisku. Problem w tym, że tak naprawdę nie powinno się ono tu w ogóle znajdować...

Całą recenzję znajdziecie na stronie: Polacy nie gęsi...

Recenzja powstała przy współpracy z:

Fragment powieści znajdziecie tutaj.

Ocena:

3/6

Dane techniczne:

Wydawnictwo: Genius Creations

Data wydania: 19 grudnia 2015

Liczba stron: 370

Oprawa: miękka

Wywiad z Hanną Greń

Hanna Greń (ur. 8.01.1959) - ekonomistka z wykształcenia, kryminalistka z wyboru. Urodzona w Wiśle, na stałe mieszka w Bielsku-Białej.

Magister ekonomii i właściciel biura rachunkowego (w stanie spoczynku). W dorobku autorki znajdziemy: powieści - "Cień Sprzedawcy Snów", "Cynamonowe dziewczyny" oraz "I choćbym szedł doliną ciemną", a także opowiadania.

- Petra to bohaterka, która wyjątkowo ujęła mnie za serce. Sympatyczna, zabawna i niezwykle odważna, a jednocześnie bardzo boleśnie doświadczona przez życie. Ile Hanny Greń jest w Petrze?

Petrę rzeczywiście obdarzyłam sporą ilością moich cech. Na pierwszym miejscu wymieniłabym tu niechęć do bezproduktywnego jęczenia i użalania się nad sobą lub innymi. Energię wolę poświęcać na próby zaradzenia złu. Dostała moje absurdalne poczucie humoru, każące we wszystkim doszukiwać się zabawnych stron. Otrzymała także dwie cechy, które teoretycznie powinny się wzajemnie wykluczać – skłonność do działania pod wpływem impulsu oraz kierowanie się logiką. Jej niechęć do ulegania groźbom czy naciskom to również moja cecha. Co do wyglądu, to odziedziczyła po mnie wzrost, asymetryczne rysy twarzy i niebieskie oczy.

- Jest Pani zwolenniczką małych, malowniczych miejscowości z pięknym krajobrazem, czy raczej szybkiego życia w dużym mieście, gdzie wciąż coś się dzieje?

Od wielu lat mieszkam w mieście liczącym ponad dwieście tysięcy mieszkańców. Kiedyś Bielsko-Biała miało status miasta wojewódzkiego i zajmowało drugie miejsce na liście potentatów krajowego przemysłu włókienniczego. Lubię tu mieszkać. A jednak to Wisła, w której spędziłam pierwsze osiemnaście lat, skradła moje serce i gdyby to było możliwe, chętnie bym wróciła, mimo że nie żyło się tam łatwo. Mój dom nie stał w centrum, lecz na otoczonej lasem polanie mieszczącej tylko dwie posesje, a chcąc dotrzeć do szkoły, sklepu czy autobusu, należało pokonać ponad cztery kilometry. Pieszo, bo droga przypominała tor przeszkód. Przez długie lata osada nie była zelektryfikowana, więc nie oglądało się telewizji. Zamiast tego wieczory spędzało się nad książką czytaną przy lampie naftowej. Teraz oczywiście wszystko uległo zmianie i żyje się łatwiej, wygodniej.

- Ciężko było wczuć się w role mordercy? W jego zachowanie, uczucia i najgłębsze myśli?

Być może mam w sobie ukryte predylekcje do bycia mordercą, gdyż te fragmenty pisało mi się najlepiej. Miałam wrażenie, że myślę jego myślami i odczuwam jego uczucia, a palce nie mogły nadążyć ze stukaniem w klawisze. Rozdziały opisujące mordercę powstały jako pierwsze, w ciągu dwóch tygodni, a w trakcie ich pisania musiałam mocno się ograniczać. Inaczej  powstałaby powieść  poświęcona wyłącznie tej postaci.

- Kobiety w powieści są niezwykle odważne, waleczne i potrafią stawić czoła największemu zagrożeniu. Skąd wzięła się chęć pokazania tak twardych bohaterek?

Nie lubię jęczących, rozmemłanych kobiet, które potrafią tylko siedzieć i płakać, oczekując, że ktoś rozwiąże za nie problemy. Irytują mnie osoby, które uważają, że gdy o problemie się nie mówi, to on zniknie sam z siebie. Chciałam, żeby moje bohaterki zyskały sympatie czytelników, a większość z nas zakłada, że inni myślą podobnie jak my. Życie to nieustanna walka i chciałam, żeby wyszły z niej zwycięsko.

- Czemu wątek Tamary urywa się tak szybko? Jej postać w pierwszych scenach wydawała się niezwykle ciekawa. Taki był pierwotny plan, czy decyzja zapadła w trakcie pisania powieści?

Żal mi było porzucać Tamarę i najchętniej poprowadziłabym ten wątek dalej, zamiast ograniczyć się do reminiscencji. Tylko że wówczas książka zwiększyłaby w dwójnasób swoją objętość, w dodatku stałaby się bardziej powieścią obyczajową niż kryminałem, a do takiej nie pasowałby krwawy wątek Yellowknifera.

- Czy pomysł na napisanie książki pojawił się nagle w Pani głowie, czy dojrzewał powoli?

Gdy kończyłam pisać „Cień Sprzedawcy Snów”, gdzie istotną rolę grała przeszłość zabójcy, wspomniałam pewnego małego chłopca. Był otoczony miłością, miał dobre wzorce  a mimo tego coś kazało mu robić innym krzywdę, Co gorsza, widziałam, jaką mu to sprawia radość. Zaczęłam się zastanawiać, czy zwalczył w sobie te skłonności. A może pozwolił, by przejęły nad nim władzę? Wyobraziłam go sobie jako psychopatę i już wiedziałam, że powstanie następna książka.

- Posiada Pani jakieś rytuały związane z pisaniem? Na przykład musi się to odbywać o konkretnej porze dnia, z kubkiem ulubionej herbaty, odpowiednią muzyką w tle…?

Zdecydowanie nie. Wprawdzie najlepiej pisze mi się w nocy, ale nie ma to nic wspólnego z rytuałami. Od niepamiętnych czasów najbardziej wydajna byłam w nocy niezależnie od tego, czy się uczyłam, szyłam czy wykonywałam jakieś pilne zlecenie. Do pisania wystarczy mi dostęp do komputera i papieros. Nie wymagam ciszy, nie przeszkadza mi obecność innych ludzi.

- Przeczytałam gdzieś informację, że Pani mąż jest policjantem. Czy on również, podobnie jak jeden z bohaterów, pozwala Pani na własne śledztwo?

Nie mogłaby prowadzić takiego śledztwa, nawet gdybym bardzo chciała. Nie pozwalał na to brak czasu, ponieważ nie byłam jedynie właścicielką biura rachunkowego, lecz także jego pracownikiem. Do moich obowiązków należały czynności wiążące się z największą odpowiedzialnością, w związku z czym rzadko kiedy kończyłam dzień pracy z chwilą opuszczenia biura. Wbrew temu, co głosi dowcip o policjantach, to ja brałam robotę do domu. Zdarzyło się natomiast kilka razy, że udzielałam mężowi fachowej porady, objaśniając jakiś problem z dziedziny ekonomii.

- Twórczość jakich autorów ceni Pani najbardziej? Czy któryś z nich miał szczególny wpływ na Pani powieści?

Czytam książki z różnych dziedzin, ale najbardziej lubię literaturę kryminalną. Bardzo wcześnie nauczyłam się czytać, wobec czego moja lektura na ogół nie przystawała do wieku. Na szczęście rodzice nie ingerowali w jej dobór, twierdząc, że jestem za młoda na takie książki. Dzięki temu zabrałam się za kryminały już wieku dziewięciu lat. Pierwszym był „Błękitny szafir” Jerzego Edigeya i sprawił, że zostałam zainfekowana. Z dawnych autorów na pierwszym miejscu stawiam  Rossa Mac Donalda, a z utworów „Błękitny młoteczek”. Ze współczesnymi nie jest już tak prosto. Nie mam ulubieńca wśród zagranicznych twórców. Z polskich najbardziej odpowiadają mi książki autorstwa Małgorzaty Rogali i Błażeja Przygodzkiego.

- Czeka Pani z niecierpliwością na kolejne recenzje, czy po jakimś czasie nie mają one już takiego znaczenia?

Każdą recenzję, niezależnie od czasu jej powstania, przyjmuję z podekscytowaniem. Cieszę się bardzo, jeśli jest pochlebna, ale nie wpadam w depresję z powodu krytyki. Nawet najbardziej negatywna ocena jest ważna, bo dzięki niej dowiaduję się, co stanowi moją słabą stronę, nad czym powinnam popracować. Rzecz jasna wolałabym otrzymywać same pozytywne recenzje.

- Kiedy możemy spodziewać się kolejnego tomu? Czy wiślański cykl ma zaplanowaną konkretną liczbę części?

Trzecia część, nosząca tytuł „I choćbym szedł doliną ciemną...”, została ukończona w grudniu. Czekam jeszcze na odpowiedź od kilku osób, które poprosiłam o opinię. Po uwzględnieniu uwag będzie gotowa do zaprezentowania wydawnictwu. Nie mam zaplanowanej konkretnej liczby części. Pierwotnie miała być tylko jedna książka. Niespodziewanie narodził się pomysł na drugą, a w trakcie jej pisania na trzecią. Teraz piszę czwartą część i mam już ogólny plan piątej. Dalej nie wybiegam myślą. Na pewno nie będę kontynuować tego cyklu na siłę, wiem bowiem, że efekty takiego działania na ogół bywają mizerne. Jeśli uznam, że Petra i Konrad nie mają już nic do powiedzenia, pożegnam się z nimi, mimo że nie lubię zrywać przyjaźni.

- Bardzo dziękuję za rozmowę.

Wywiad powstał przy współpracy z:

Walentynkowe spotkanie z polskimi autorkami.

14 lutego Galeria Łódzka postanowiła zrobić niezwykły prezent lokalnym molom książkowym - zaprosiła trzy wyjątkowe polskie autorki. 

Katarzyna Puzyńska szturmem wdarła się na nasz rodzimy rynek wydawniczy. Jej seria o niewielkim komisariacie w Lipowie i losach tamtejszych policjantów przypadła do gustu wielu czytelnikom, nawet takim, którzy wcześniej niezbyt chętnie sięgali po kryminały.

Autorka to twarda zawodniczka, nic nie chciała zdradzić z fabuły swojej nowej powieści! Jedno wiadomo na pewno - będzie świetna - ci, którzy czytali poprzednie tomy nie mają żadnych wątpliwości. Jak na razie znany jest tylko przybliżony termin premiery, okładka i tytuł - "Łaskun". Jeśli jednak jesteście ciekawi co ten termin oznacza, odsyłam Was do Internetu, Kasia nawet tego nie zdradziła, dostaliśmy za to pracę domową, aby dowiedzieć się na własną rękę. :) Autorka uchyliła za to rąbka tajemnicy na temat wykupionych praw do sfilmowania jej powieści (oczywiście to jedyna informacja na ten temat!) oraz tego, że jej książki zostaną przetłumaczone w wielu krajach. Gratuluję i życzę wielu czytelników również za granicą. Warto dzielić się naszym dobrem narodowym, w końcu nie samymi kryminałami skandynawskimi czytelnik żyje! ;)

Małgorzata Gutowska - Adamczyk to autorka, której chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Każda kolejna książka sprzedaje się jak świeże bułeczki. Znana jest zarówno z książek dla młodzieży, jak i poważniejszej literatury, choćby popularnej serii "Cukiernia pod amorem".

Pani Małgorzata to przemiła i ciepła osoba, która z prawdziwą pasją opowiada o tym, co robi. To było nasze pierwsze spotkanie, ale mam nadzieję, że nie ostatnie. Dowiedzieliśmy się nieco o kontynuacji "Fortuny i namiętności", której czytelnicy nie mogą się już doczekać. W związku z premierą, autorka szykuje pewna niespodziankę, ale szczegółów na razie nie zdradzę żeby nie zapeszyć - Pani Małgorzata bardzo się stara aby wszystko poszło zgodnie z planem. Pewnie nie każdy wie, że autorka ma na koncie również powieści dla młodzieży. Młodsi czytelnicy z pewnością będą usatysfakcjonowani historiami, które stworzyła Pani Małgorzata. Ostatnio wydane "Kalendarze" polecane są zwłaszcza osobom 40+, chociaż podczas rozmowy okazało się, że podobają się również młodszym osobom. Ja swoją przygodę z książkami Pani Małgorzaty dopiero zaczynam, cieszę się, że mam do wyboru tyle ciekawych i różnorodnych pozycji.

Katarzyna Berenika Miszczuk promuje właśnie swoją najnowsza książkę "Szeptucha", która ma doskonałe wyniki sprzedaży mimo niedawnej premiery. Autorka nie boi się eksperymentować z gatunkami, a jej powieści uwielbiają zarówno młodsi, jak i starsi czytelnicy.

Swoją przygodę z twórczością autorki rozpoczęłam od diabelskiej trylogii... i byłam nią oczarowana. Wartka akcja, ciekawi bohaterowie i duża dawka dobrego humoru! Czego chcieć więcej? Może jedynie kolejnych książek... :) Pani Katarzyna wydała swoją pierwszą książkę mając 15 lat (!), w tej chwili ma już na koncie 9 tytułów, co stanowi nie lada wyczyn, biorąc pod uwagę jej młody wiek. A najciekawsze jest to, że autorka nie boi się nowych wyzwań, eksperymentuje z gatunkami i za każdym razem tworzy powieść, która wciąga czytelnika, niezależnie od jego wieku. "Szeptucha", którą właśnie promuje, sprzedaje się rewelacyjnie i wiadomo już, że powstanie druga część. Nic dziwnego, bo pomysł na fabułę jest fantastyczny! Ale autorka nie traci czasu, w planach ma thriller medyczny, na który czekam najbardziej. Jestem pewna, że to będzie coś wyjątkowego i... realistycznego, ponieważ Pani Kasia posiada medyczne wykształcenie i na co dzień pracuje w szpitalu.
A ja lada moment biorę się za "Szeptuchę", postaram się jak najszybciej umieścić na blogu recenzję oraz... wywiad z autorką! :)